Magia muzyki fletowej i muzycznej klasyki filmowej

Korelacja oferowanej ze sceny muzyki z żywym odbiorem publiczności, to kwintesencja tego, co miało miejsce podczas piątkowego wieczoru. Publiczność, która wypełniła do ostatniego miejsca Teatro Municipal, dostąpiła zaszczytu wysłuchania równie ciekawego jak premierowy koncert sprzed roku w wykonaniu Orkiestry Fletów Casanovas pod kierownictwem Maestro José Francisco Sancheza, tym razem jednak upamiętniającego 40 rocznicę śmierci Francisco Casanovas. W koncercie złożonym z dwóch odsłon, usłyszeliśmy klasykę muzyki XVIII wiecznej, czyli złotej epoki fletowej oraz klasykę muzyki filmowej. Dobrze skomponowany program koncertu nie jest jeszcze gwarantem powodzenia. Zapewnili go jednak muzycy zespołu fletów, soliści oraz dyrektor Sanchez, oczarowując publiczność niezwykłym optymizmem. Ale przejdźmy do omówienia poszczególnych punktów programu.

Pierwszą odsłonę wieczoru Orkiestra Fletów rozpoczęła wykonaniem Uwertury do "Czarodziejskiego Fletu" W.A. Mozarta. To klasyka, znana melomanom od lat. Jednak z braku repertuaru oryginalnie skomponowanego na orkiestrę fletów, zespół musi zadowolić się utworami opracowanymi i aranżacjami, co dla ucha znającego oryginalne brzmienie dzieła, może stanowić małą przeszkodę w akceptacji inności. Artyści, nie dość, że zaimponowali doskonałością wykonania, potrafili również tak zinterpretować dzieło, żeby zaciekawić słuchaczy, a to duża sztuka. W kolejnych pozycjach programu soliści fleciści wykorzystali możliwość zaistnienia ze swoją sztuką. I tak słuchacze podziwiać mogli trzy fragmenty z trzech różnych koncertów fletowych A. Vivaldiego w wykonaniu duetu Ismael Santonja i Mercedes Zapirain oraz solistek Lourdes Guillen i Begona Gonzales. Wiadomym było, że ten wieczór zwykłym nie będzie.Publiczność sprawiała wrażenie wstrzymującej oddech, żeby nie zakłócić wybornych wykonań. Ze sceny natomiast unosiła się niezwykła atmosfera, wyczarowana przez solistów, muzyków orkiestry i dyrektora J.F. Sancheza, co miało miejsce również podczas następnych wykonań. Isabel Gualda świetnie poradziła sobie z trudnościami technicznymi partii solowej Suity h - moll J.S. Bacha, a duet Ignacio Yepes i Manuel Guerrero zaimponował wykonaniem finału z Koncertu G.F. Telemana. Wszystkich wykonawców partii solowych, ich talent, muzykalność i wirtuozerię, publiczność nagradzała rzęsistymi brawami. Słynny finał "Symfonii Pożegnalnej" J.Haydna, zakończył pierwszą, niezwykle pogodną część koncertu, aczkolwiek podobny nastrój zapanował również po przerwie, kiedy to słuchaczami "zawładnęła" muzyka filmowa.

W kinie muzyka, choć istotna, pełni rolę drugoplanową. Podczas koncertu natomiast, słuchacze są w stanie docenić jej wielkość, zazwyczaj ukrytą za imponującą scenografią, efektami specjalnymi i wciągającą fabułą.

Drugą część Orkiestra Fletów pod dyr. maestro Sancheza rozpoczęła "Suita Muzyki Westernowej" z klasyki filmowej lat 60 ubiegłego stulecia. Trudno tu nie wymienić nazwisk kompozytorów, którzy niewątpliwie przyczynili się do sukcesu filmów z dzikiego zachodu. Newman, Morricone i E. Bernstein stworzyli muzykę, która niezmiennie porywa i wzrusza, choć od premier minęło już sporo czasu. Z kolei "Pożegnanie z Afryką" to muzyka bardzo piękna, chociaż lepiej (a nawet perfekcyjnie) wypada w filmie. Ale wykonanie super !!!

Suita melodii z " Gwiezdne Wojny" to jedna z najbardziej ikonicznych ścieżek dźwiękowych w historii kina, skomponowana przez legendarnego kompozytora i dyrygenta J. Williamsa.

Muzyka z "Gwiezdnych Wojen" to nie tylko rozpoznawalne motywy, ale również element, który rozwija naszą wyobraźnię i pobudza do odkrywania nowych światów.

Kolejną atrakcją i niejako wisienką na smakowitym torcie, był występ wokalistki Marii Sabater, której Orkiestra fletów towarzyszyła w interpretacji trzech hitów, będących również klasyką muzyki filmowej. "Summertime", "Jesienne liście" i "New York.New York" to melodie, które potrafiły usamodzielnić się od filmu, by żyć już od dziesięcioleci własnym życiem. Dzięki pięknym interpretacjom, M. Sabater przeniosła słuchaczy do innej rzeczywistości, uruchamiając wyobraźnię i prowokując u publiczności przebieg wyczuwalnego dreszczu.

Na koniec kilka słów o orkiestrze, która imponowała czystą intonacją, aksamitnym

dźwiękiem i ogromną muzykalnością. Maestro J.F. Sanchez starał się wyeksponować wszystkie te elementy, które jak przyprawy do wytwornych dań, nadają odpowiednio wyszukany smak. Była więc pełna paleta precyzji, różnorodność dynamiczna z finezją barw i kontrastów, ale przede wszystkim energia bijąca ze sceny od wszystkich wykonawców. Oczywiście publiczność zgotowała artystom owację na stojąco i były dwa bisy.

Zdjęcia: Guardiola Molina Fernando