Wieża Eiffla mogła stanąć w Hiszpanii?

Dziś trudno sobie wyobrazić panoramę Paryża bez żelaznej konstrukcji Gustave’a Eiffla. Wieża, która miała być tymczasowa, stała się ikoną Francji i jednym z najczęściej odwiedzanych zabytków świata. Ale mało kto wie, że zanim pojawiła się nad Sekwaną, planowano ją… w Hiszpanii. A dokładniej – w Barcelonie.

Hiszpańska szansa na wieżę

Pod koniec lat 80. XIX wieku, Gustave Eiffel i jego zespół szukali miejsca dla swojej odważnej konstrukcji. Ich celem było stworzenie czegoś przełomowego – wieży, która sięgałaby 300 metrów wysokości, co wówczas wydawało się niemal szaleństwem.

W 1887 roku projektanci Eiffelowskiej wieży zaproponowali budowę tej konstrukcji w Barcelonie. Miasto miało być gospodarzem Wystawy Uniwersalnej, a imponująca budowla mogła stanowić jej główną atrakcję.

Jednak rada miejska Barcelony… odrzuciła projekt. Powody? Zbyt drogi, zbyt nowoczesny i – jak wtedy uważano – szpecący panoramę miasta. Urzędnicy obawiali się też, że po zakończeniu wystawy wieża stanie się bezużytecznym reliktem. Można powiedzieć, że brak wyobraźni urbanistów był tu spektakularny.

Paryż mówi „oui”

Po hiszpańskiej odmowie Eiffel przedstawił swój projekt władzom Paryża. Choć i tam spotkał się początkowo z falą krytyki – wielu artystów i intelektualistów uznało konstrukcję za „potwora z żelaza” – ostatecznie otrzymał zielone światło.

Wieża została zbudowana na czas Wystawy Światowej w 1889 roku, zorganizowanej z okazji setnej rocznicy Rewolucji Francuskiej. Miała stać tylko przez 20 lat… a stoi do dziś.

Co by było, gdyby?

Gdyby Barcelona przyjęła ofertę Eiffla, dziś to Katalonia, a nie Francja, mogłaby chwalić się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków na świecie. Może zamiast bagietek i wieży w tle, mielibyśmy zdjęcia z paellą i żelazną konstrukcją nad plażą Barcelonety?

Zamiast tego – jak mawiają Hiszpanie – „se lo llevaron los franceses”, czyli Francuzi zgarnęli wszystko.

Morał tej historii? Czasem warto dać szansę szalonym pomysłom. Bo może się okazać, że właśnie one zapiszą się złotymi zgłoskami w historii.