J. Brahms wreszcie odkryty w Torrevieja - Wyśmienita współpraca mistrzów I.Palomares i F. Fierro z OST

Johannes Brahms (1833-1897) zapisał się w historii muzyki jako jeden z najważniejszych i największych niemieckich kompozytorów. Uznaje się go za klasyka romantyzmu. Jest autorem dzieł, które reprezentują praktycznie każdy gatunek muzyczny z wyjątkiem opery. W programie koncertu, zamykającego kolejny - repertuarowo i wykonawczo niezwykle atrakcyjny sezon koncertowy, Orkiestra Symfoniczna Torrevieja zafundowała publiczności nie małą ucztę duchową, wykonaniem dwóch arcydzieł J. Brahmsa, które, o dziwo, po raz pierwszy zabrzmiały w sali Auditorio Internacional. W ten wyjątkowy brahmsowski wieczór,artyści zaprezentowali swój talent z towarzyszeniem Orkiestry Symfonicznej Torrevieja. I tak pianista Francisco Fierro i dyrygent maestro Ivan Palomares wprowadzili słuchaczy do świata głębokich refleksji i emocji, stapiając przepiękne dźwięki fortepianu z prawdziwie żarliwym brzmieniem orkiestry.

Obaj artyści oraz muzycy orkiestry, doskonale czując dramaturgię Brahmsa, wydobyli z jego monumentalnego Koncertu Fortepianowego No 1 d - moll op 15, najgłębsze pokłady nasyconych barw, ze znakomitym, wzajemnym przekazywaniem sobie tematów i przeplatających się motywów. Zanim jednak Fr. Fierro stał się głównym bohaterem wykonania, orkiestra pod batutą I.Palomares, prawdziwie majestatycznie podanym wstępem, wprowadziła solistę w klimat 1 części - Maestoso. Dalej artyści wspólnie kontynuowali narrację snutą dźwiękiem, gdzie jeden rozdział wypływał z drugiego.

Z wielkim wyczuciem smaku i stylu, wykonawcy przedstawili dramaty tej części, demonstrując wybuchy energii, blasku i wirtuozerii. Z kolei w drugiej części - Adagio, dominowała prawdziwa liryka, czysta elegancja i piękno zagrane z dużą dawką ekspresji oraz romantycznych uniesień i zadumy. W finałowe Rondo artysta wkroczył pewnie, znakomicie dawkując dynamikę. Rondo, to prawdziwy popis technicznych możliwości solisty. Swoją interpretacją Fr.Fierro udowodnił znakomite przygotowanie techniczne, wrażliwość muzyczną oraz wspaniałą kondycję fizyczną. W porywającym przekazie energii i witalności solista prowadził dialog z orkiestrą, wymieniając żywiołowe tematy oraz angażując się w momenty błyskotliwej quasi improwizacji. Wrażliwość i precyzja solisty były kluczowe, a w efekcie interpretacja Koncertu fortepianowego stała się poruszającym przeżyciem dla wykonawców i dla publiczności. Świetny pianista Francisco Fierro pożegnał publiczność miniaturą Fr. Schuberta "Moment Musical" jako bis.

Kolejne monumentalne dzieło J.Brahmsa to Symfonia Nr 1 c-moll op 68. Kompozytor w obawie, że jego symfonia może wydawać się niepozorna w porównaniu z symfoniami uznanego już Beethovena, pracę nad dziełem "zaplanował" na aż ...... 21 lat. Strach Brahmsa doprowadził do powstania tego arcydzieła, przez wielu z podziwem nazywanego 10 symfonią Beethovena.

Muzycy orkiestry dali popis prawdziwie brahmsowskiego grania, pełnego nasyconych intensywnością dźwięków oraz znakomitego brzmienia we wszystkich sekcjach. Orkiestra realizowała swoje partie precyzyjnie, bardzo selektywnie i niezwykle dramatycznie, a największym atutem wykonania była wewnętrzna spójność brzmienia. Interpretacją Symfonii Brahmsa orkiestra przekazała sporo emocji, ale również przestrzeni na kontemplację, zadumę i refleksję. Szczególnie II część była swoistym rozładowaniem napięć. Dynamiczny charakter trzeciej części uprzedził nieco niesamowitość Finału, który okazał się zwycięską celebracją wszystkiego tego co miało miejsce wcześniej.

Premierowe interpretacje dzieł J.Brahmsa przez OST z udziałem Ivana Palomares I Francisco Fierro, wysłuchałem z ogromną radością i przyjemnością. Wykonania należy uznać za ogromny sukces artystyczny orkiestry i wypada sobie jak również publiczności życzyć częstszych spotkań z podobnymi atrakcjami muzycznymi.

Gorąca owacja po koncercie udowodniła, że lubimy z muzyką powędrować również tam gdzie trochę ciemniej, może nieco trudniej i poważniej, ale jednak wciąż cudownie pięknie.